سيستم جرقه زني در خودرو ها بخشي حياتي از موتور احتراق داخلي است كه وظيفه توليد جرقه براي آغاز فرآيند احتراق را دارد. اين فرآيند به شرح زير است:
توليد جريان الكتريكي
سيستم جرقهزني خودرو با دريافت جريان الكتريكي از باتري خودرو شروع ميشود. اين جريان ابتدا به سمت كويل جرقه يا ترانسفورماتور ارسال ميشود.
افزايش ولتاژ
كويل جرقه ولتاژ پايين باتري (معمولا 12 ولت) را به ولتاژ بسيار بالايي (معمولا بين 20,000 تا 40,000 ولت يا بيشتر) افزايش ميدهد. اين افزايش ولتاژ براي پرش جرقه از فاصله هوايي درون شمع جرقه لازم است.
ارسال جرقه به شمعها
ولتاژ بالا سپس از طريق يك توزيعكننده يا سيستم توزيع الكترونيكي (در سيستمهاي احتراق مدرن) به شمعهاي جرقه مربوطه ارسال ميشود. توزيعكننده تايمينگ ارسال جرقه به هر شمع را بر اساس دور موتور و شرايط كاري تنظيم ميكند.
توليد جرقه
وقتي ولتاژ به شمع جرقه رسيد، جرقه از طريق فاصله هوايي بين الكترود مركزي و الكترود زميني در نوك شمع پرش ميكند. اين جرقه مخلوط سوخت و هوا را درون سيلندر احتراق ميدهد.
كنترل الكترونيكي
در سيستمهاي جرقه زني مدرن خودرو، واحد كنترل الكترونيكي (ECU) تايمينگ ارسال جرقه را بر اساس اطلاعات دريافتي از سنسورهاي مختلف موتور تنظيم ميكند. ECU شرايطي مانند دور موتور، دما، بار موتور، و دادههاي حسگر اكسيژن را براي تعيين بهترين زمان براي ارسال جرقه به هر شمع مورد تجزيه و تحليل قرار ميدهد.
بهينهسازي احتراق
تايمينگ دقيق ارسال جرقه براي به حداكثر رساندن كارايي احتراق، بهبود بازدهي سوخت و كاهش انتشار آلايندهها حياتي است.
سيستم جرقهزني در كنار ساير اجزاي سيستم احتراق مانند سيستم سوخترساني و سيستم هوارساني كار ميكند تا موتور احتراق داخلي خودرو بتواند به طور مؤثر و كارآمد عمل كند.
انواع سيستمهاي احتراق موتور خودرو
سيستمهاي احتراق موتور خودرو به طور عمده به دو دسته تقسيم ميشوند كه هر كدام ويژگيها، مزايا و معايب خاص خود را دارند. اين دو نوع اصلي عبارتند از:
1. موتورهاي احتراق داخلي با جرقه (Spark-Ignition Engines)
اين نوع موتورها از جرقه براي آغاز فرآيند احتراق استفاده ميكنند. معمولاً از بنزين به عنوان سوخت استفاده ميكنند و شامل دو زير دسته اصلي هستند:
موتورهاي معمولي با جريان طبيعي (Naturally Aspirated Engines): هوا از طريق فشار اتمسفر و بدون كمك به داخل سيلندرها كشيده ميشود.
موتورهاي با فشار هواي افزوده (Forced Induction Engines): استفاده از توربوشارژر يا سوپرشارژر براي فشار آوردن به هوا و ورود بيشتر هوا به سيلندر، كه منجر به افزايش قدرت و كارايي موتور ميشود.
2. موتور هاي احتراق داخلي با احتراق تراكمي خودرو (Compression-Ignition Engines)
در اين نوع موتورها، احتراق به واسطه تراكم بالاي هوا و دماي ناشي از آن اتفاق ميافتد كه باعث ميشود سوخت (معمولاً ديزل) به طور خودكار شعلهور شود.
موتورهاي ديزلي: اين موتورها بر اساس اصل احتراق تراكمي كار ميكنند. هوا درون سيلندر فشرده ميشود تا دما به حدي برسد كه هنگام تزريق سوخت، به طور خودكار احتراق رخ دهد.
علاوه بر اين دو نوع اصلي، تكنولوژيهاي جديدتر و پيشرفتهتري نيز در حال توسعه هستند كه شامل:
3. موتورهاي هيبريدي
تركيبي از موتور احتراق داخلي و يك يا چند موتور الكتريكي است كه به منظور بهبود كارايي سوخت و كاهش انتشار آلايندهها طراحي شدهاند.
4. موتورهاي الكتريكي
گرچه مستقيماً جزو موتورهاي احتراق داخلي محسوب نميشوند، اما در جهت جايگزيني بلندمدت براي سيستمهاي احتراق سنتي در نظر گرفته ميشوند. اين موتورها كاملاً بر انرژي الكتريكي متكي هستند و هيچ گونه احتراق داخلي را در بر نميگيرند.
5. موتورهاي با تكنولوژي احتراق پيشرفته
شامل موتورهايي با تكنولوژيهاي نوآورانه مانند HCCI (احتراق همزمان تراكمي همگن) و موتورهاي دو سوخته كه ميتوانند با انواع مختلف سوخت كار كنند، ميشود.
هر كدام از اين سيستمها بسته به كاربرد، مزاياي خاص خود را ارائه ميدهند. موتورهاي جرقهاي براي قدرت و كارايي در دورهاي بالا مناسب هستند، در حالي كه موتورهاي احتراق تراكمي براي كاربردهايي كه نياز به گشتاور بالا در دورهاي پايين دارند و كارايي سوخت بهتري را ارائه ميدهند، ايدهآل هستند.
برچسب:
،
ادامه مطلب
امتیاز دهید:
رتبه از پنج:
0
بازدید: